tag:blogger.com,1999:blog-534572826123714502012-02-07T21:58:51.682-08:00moustachedreamshttp://www.blogger.com/profile/13560866956831483946noreply@blogger.comBlogger31100tag:blogger.com,1999:blog-53457282612371450.post-79542887452749678572009-03-18T21:32:00.000-07:002009-03-18T21:32:00.322-07:00Baka nga ang kailangan ko ay ang pagtanggap at hindi<br /><br />pagpapanggap--pagtanggap na may mga bagay akong<br /><br />hindi kayang magawa. Hindi naman siguro ito paraan ng<br /><br />pagsuko pero isang paraan upang mas lalo ko pang<br /><br />makilala ang sarili ko at maging mas magaan para sa akin<br /><br />ang mga bagay.<br /><br />Sabi ng isang mama sa akin, isang gabi, habang nag-<br /><br />iinuman, "nakakasawa makinig sa mga angsts ng isang<br /><br />tao. Una sa lahat, may angsts din ako at bakit pa ako<br /><br />mag-aaksaya ng panahon sa mga angsts mo at ng iba<br /><br />pa? Bakit, mas importante ba ang angsts mo kesa sa<br /><br />angsts ko? Why should your angsts be better than my<br /><br />angsts?" May punto siya. Sabagay ako rin naman, hindi ko<br /><br />itatanggi na minsan ay nakakasawa na lang din mapag-<br /><br />usapan ang mga angsts ko sa buhay at ng mga tao lalo<br /><br />pa at kung sabay-sabay kayo na nagkukwento tungkol<br /><br />dito. Hindi nakakatulong at mas lalo rin namang hindi<br /><br />makakatulong kung sasabihin kong lagpas na ako sa<br /><br />prosesong ito at ganap na akong malaya sa kasalukuyan.<br /><br />Pero hindi pa ata talaga. Parang hindi pa nga?<br /><br />Naiinggit ako sa mga taong alam na nila 'yung mga bagay<br /><br />na nais nilang gawin sa buhay. 'Yung tipong alam na nila<br /><br />kung saan sila pupunta at ano 'yung mga bagay na<br /><br />gagawin nila upang makarating doon. Ganoon din ang<br /><br />paghanga ko sa mga taong alam ang mga bagay na ayaw<br /><br />nilang gawin o mas madalas ay 'yung tanggap na sa sarili<br /><br />nila na may bagay talagang hindi na nila makakamit dahil<br /><br />hindi ito importante at hindi nila kailangan, hindi ito ang<br /><br />para sa kanila at hindi ito ang nakikita nilang gagawin nila<br /><br />at makapagpapasaya sa kanila sa pangmatagalang<br /><br />panahon. May iba rin namang tanggap na nila sa kanilang<br /><br />sarili na, dahil sa conflict sa panahon, ay minabuti na lang<br /><br />na talikuran na muna ang mga bagay na minsan nilang<br /><br />minahal, kinahiligan at pinangarap ngunit alam pa rin sa<br /><br />sarili nila na darating ang panahon na makakamit nila ito.<br /><br />Naiinggit ako sa kanila hindi dahil sa hindi ko alam ang<br /><br />mga bagay na ganito subalit dahil sa dati rin akong<br /><br />ganito. Minsan ko na ring nasabi sa sarili ko na alam ko na<br /><br />talaga ang gusto ko at may mga bagay talaga na<br /><br />kailangan kong ipagpaliban sapagkat hindi siya akma sa<br /><br />panahong kasalukuyan--maaaring baka sa mga susunod<br /><br />na araw ay babalikan ko ang mga ito at makukuha ko rin.<br /><br />Naiinggit ako sa kanila sapagkat tila hindi sila natinag at<br /><br />tuluyan pa rin sa pagkamit ng nais nila.<br /><br />Kung babalikan ko ang panahong nagsimula akong mag-<br /><br />isip at aalalahanin ang pinagmulan ng dilemma ko ay<br /><br />magiging unfair ako sa mga taong involved dahil baka<br /><br />maisip nila na sila ang dahilan. Pangungunahan ko na sa<br /><br />pamamagitan ng paghingi ng paumanhin sa inyo kung ito<br /><br />ay magtutunog na paninisi subalit pipilitin ko ring maging<br /><br />hindi. Sabi nga ng isang kaibigan ko, na minsan ring<br /><br />dumaan sa ganitong phase at nagpakilala ng konsepto ng<br /><br />"quarter-life" crisis (bagay na malay ko ba kung totoo,<br /><br />pero sinakyan ko na rin dahil it encompassed the way I<br /><br />was feeling back then), "minsan ay kailangan mong<br /><br />maghanap ng isang tao, bagay o karanasan na maaring<br /><br />sisihin dahil sa napagdaraanan mo para mas maging madali<br /><br />sa iyo na matutunan kung paano ito tanggapin at<br /><br />kalimutan upang makapagmove on pa sa buhay". Ganun<br /><br />daw kasi ang ginawa niya. Nilinaw naman niya hindi<br /><br />naman talaga upang magalit ka lang doon sa tao, bagay<br /><br />at karanasang iyon ngunit upang mas lalo ko raw<br /><br />maintindihan ang dahilan ng pinagdaraanan ko. Ganun nga<br /><br />ba talaga iyon? Anyway...<br /><br />Mayroon akong mentor mula noong high school. Teacher<br /><br />namin siya noon sa English noong freshman year namin.<br /><br />Magaling siya. Humanga ako sa kanya dahil sa galing niya<br /><br />sa pagtuturo o dahil na rin siguro kasi siya 'yung una kong<br /><br />naging teacher na lalake maliban sa mga scoutmasters<br /><br />namin sa Boy Scout noong elementary. Liban dun,<br /><br />mararamdaman mo sa kanya ang tiwala niya sa mga<br /><br />estudyante na may potential at sasabihin niya iyon talaga<br /><br />sa iyo, unless alam mo na agad na magaling ka. Naging<br /><br />malapit ako sa kanya dahil gusto ko rin namang<br /><br />samantalahin ang pagkakataon na makilala ko siya at<br /><br />matuto upang madiskubre ko pa ang sarili ko at malaman<br /><br />na rin kung may ibubuga nga ako. Sa tagal ng panahon ay<br /><br />hindi lang tungkol sa mga gawain sa klase ang naituro<br /><br />niya sa akin, bagkus ay mas malalim pa--tungkol sa<br /><br />BUHAY.<br /><br />Marami akong mga idolo sa buhay at siya ang unang tao<br /><br />na naging idolo ko na malapit sa katotohanan (meaning eh<br /><br />lagi mong nakikita at kilala mo talaga nang personal, hindi<br /><br />'yung tipong malayo sa iyo at mababaw lamang ang<br /><br />pagkakilala). Naibahagi niya ang tungkol sa buhay niya at<br /><br />ng kanyang pamilya at ako naman ay ganun din. Naisip<br /><br />kong isang malaking bagay ang maging kaibigan niya at<br /><br />mas lalong malaking bagay ang pagbibigay niya ng tiwala<br /><br />sa akin na pangangalagaan ko ang pagkakaibigang iyon.<br /><br />Umabot sa punto na bumuo ako ng pangarap para sa<br /><br />aking sarili at sa aking pamilya na kasama siya. Pinangako<br /><br />ko na hindi ako gagawa ng anuman na maaring ikagalit<br /><br />niya, na hindi rin ako magpapadala sa problema namin sa<br /><br />pamilya. Inisip ko na buo na ang magiging pangarap ko at<br /><br />malapit ko na itong makuha dahil sa tulong ng tiwala niya.<br /><br />Naging sukatan ko si COACH (tawag ko sa kanya, hango<br /><br />sa librong TUESDAYS WITH MORRIE) sa magiging<br /><br />kasiyahan ko sa buhay na naging paksa rin ng maraming<br /><br />tanong mula sa ilang matalik kong kaibigan, isa sa kanila<br /><br />ay 'yung tinuring kong nakatatandang kapatid. Tanong<br /><br />niya matapos ang isang kompetisyon noong fourth high<br /><br />school ako, kung saan nakapag-uwi ako ng medalya na<br /><br />binigay ko kay COACH, "bakit nakaangkla sa kanya ang<br /><br />kaligayahan mo sa buhay?" Sabi ko na lang ay dahil<br /><br />habang ginagawa ko ito ay masaya rin ako. Dahil na rin<br /><br />marahil hangga't totoo ako sa aking pangako ay<br /><br />matutupad ang pangarap ko. Marahil ito 'yung naging<br /><br />simula ng paniniwala ko na kailangan lang ng isang tao<br /><br />ang motivation at inspirasyon--isang bagay na totoo.<br /><br />Madalas naming mapag-usapan ng kaibigan ko 'yun sa<br /><br />ilang mga inuman namin (umiinom na ako nun pero hindi<br /><br />pa naman ganoon kalakas, siguro) at paulit-ulit pa rin<br /><br />naman ang pagsagot ko ng parehong dahilan. Hanggang<br /><br />sa hindi na lang niya tinanong ulit o napagod na lang<br /><br />siguro siya o ayaw na lang niya talagang itanong dahil 'di<br /><br />rin niya talaga ma-gets. Kasabay nito ay ang patuloy<br /><br />pang pagkakaibigan namin ni COACH at pangako sa isa't<br /><br />isa na walang iwanan at magkukwentuhan pa rin tungkol<br /><br />sa buhay-buhay at kung paanong mas makikilala pa namin<br /><br />ang isa't isa sa mga darating pang panahon.<br /><br />Graduation day namin. Masaya ang lahat dahil<br /><br />nalampasan na namin ang isang bahagi ng buhay namin at<br /><br />lahat kami ay handa nang humarap sa susunod. Batid ko<br /><br />rin ang lungkot na tangan ng bawat isa sa amin sapagkat<br /><br />may mga bagay na maiiwan at may mga pagkakaibigang<br /><br />mami-miss. Ako na yata ang pinakamasayang tao noong<br /><br />araw na iyon sapagkat dumalo si COACH at tinupad ang<br /><br />pangako niya na darating siya sa graduation namin (hindi<br /><br />kasi daw talaga siya nagpupunta sa graduation at<br /><br />kinagulat rin ng ilang mga teachers ang pagdalo niya).<br /><br />Naisip ko kung paanong may pagpapahalaga ako sa mga<br /><br />turo niya ay mayroon din siyang pagpapahalaga sa mga<br /><br />pinagkasunduan namin--bagay na mas nagpaigting ng<br /><br />paniniwala ko na magkakatotoo ang mga pangarap ko.<br /><br />Dumating ang kolehiyo. Naging abala ako sa mga bagay<br /><br />sa eskwelahan pero hindi pa rin nakaligtaan ang<br /><br />pangangamusta kay COACH. Dumadalaw pa rin kami sa<br /><br />alma mater namin at binibisita ang mga kaibigan at mga<br /><br />teachers namin dati. Minsan ay hindi ko rin naman<br /><br />naaabutan si COACH. Naging madalang ang pagdalaw ko<br /><br />sa kanya hanggang sa nalaman ko na lang nagkasakit siya<br /><br />ng kanser. 'Di ko alam noon kung gaano na kalubha 'yung<br /><br />karamdaman niya pero 'di maalis sa akin ang pag-aalala.<br /><br />Pilit ko pa ring dinalaw siya kahit sa bahay nila (naka-<br /><br />leave na siya noon sa school) subalit ayaw daw nitong<br /><br />paistorbo at nagpapahinga. Lalo tuloy akong nag-alala.<br /><br />Dumaan din ang Pasko ng taong iyon at nais ko sana<br /><br />bigyan siya ng libro (TUESDAYS WITH MORRIE) dahil<br /><br />nabasa raw na niya iyon pero gusto pa rin niya ulit ng<br /><br />kopya na naipangako ko namang gagawin ko subalit may<br /><br />isang dahilan lang na kinatakutan ko upang hindi tuparin<br /><br />ang pangakong iyon.<br /><br />Isang bagay ang ma-miss mo ang isang tao at makausap<br /><br />ito pagkatapos ng mahabang panahon at iba naman ang<br /><br />hindi ka makabalita sa kaibigang matagal mo nang hindi<br /><br />nakikita at mag-aalala para sa kalagayan niya.<br /><br />Matapos siguro ang ilang buwan at ilang serye ng<br /><br />gamutan ay nakabalik din si COACH sa pagtuturo.<br /><br />Naabutan ko pa nga siya ulit sa eskwelahan noon at ang<br /><br />una niyang sinabi ay "O, buhay pa ako!" Nakakatawa na<br /><br />nakakabadtrip 'yung pagbati niyang iyon.<br /><br />'Di na rin nagtagal nagpaalam na si COACH. Iyon ang<br /><br />pinakamalungkot na araw sa buhay ko. Pakiramdam ko ay<br /><br />nadaya ko. Nagalit ako sa kanya kasi parang iniwan niya<br /><br />ako sa ere. Parang kinalimutan niya ang pangako na<br /><br />magkukwentuhan pa kami nang mas matagal. Pakiramdam<br /><br />ko ay nawala ang kalahati ng buhay ko. Naisip ko paano<br /><br />na ito? Ano pa ang dahilan ko para magpatuloy? Parang<br /><br />nawala ang matinding pagkapit ko sa pangarap ko at s<br /><br />mga bagay na matindi ang paniniwala ko.<br /><br />Ang buong isang linggo ng lamay niya sa kanilang<br /><br />probinsya ay nasaksihan ko. Doon ko siya nakilala lalo.<br /><br />Noon ko naintindihan ang sinabi niya, "Pasensiya ka na<br /><br />kung 'di muna tayo iinom at magkukwentuhan ngayon,<br /><br />hayaan mo pagkatapos nito magsasawa tayo sa alak at<br /><br />mas makikilala mo ang ser mo." Masuwerte pala ako at<br /><br />nakilala ko siya at natutunan kung gaano siya naging<br /><br />dakila sa tingin ng iba at ng mga kababayan niya sa<br /><br />kanilang probinsya. <br /><br />Pilit kong inintindi ang mga bagay ngunit parang naging<br /><br />madamot ako na tanggapin ang totoo. Mas nagpadaig ako<br /><br />sa lungkot ng pagkawala ng isang matalik na kaibigan na<br /><br />siyang naging pag-asa at inspirasyon ko. Nalimutan ko<br /><br />ang pangarap ko kasabay ng tangka kong paglimot sa<br /><br />sakit ng pagkawala ni COACH. Kinalimutan ko, na minsan,<br /><br />ako ay nangako.<br /><br />May limang taon na rin mula nang nangyari ang mga<br /><br />bagay. Sinasabi ko rin sa sarili ko na natanggap ko na ang<br /><br />lahat pero sa tuwing nakikita ko ang sarili ko ngayon ay<br /><br />malamang na dinadaya ko ang aking sarili sa hindi ko pag<br /><br />-amin ng totoo--nagpapanggap na nga lang siguro ako na<br /><br />matatag ako...hanggang ngayon ay pinipilit kong muling<br /><br />bumangon.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/53457282612371450-7954288745274967857?l=moustachedreams.blogspot.com' alt='' /></div>moustachedreamshttp://www.blogger.com/profile/13560866956831483946noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-53457282612371450.post-46747950822601974002009-03-18T06:39:00.000-07:002009-03-18T06:48:57.683-07:00<div style="text-align: justify; font-family: verdana;">Baka nga ang kailangan ko ay ang pagtanggap at hindi<br /><br />pagpapanggap--pagtanggap na may mga bagay akong<br /><br />hindi kayang magawa. Hindi naman siguro ito paraan ng<br /><br />pagsuko pero isang paraan upang mas lalo ko pang<br /><br />makilala ang sarili ko at maging mas magaan para sa akin<br /><br />ang mga bagay.<br /><br /><br />Sabi ng isang mama sa akin, isang gabi, habang nag-<br /><br />iinuman, "nakakasawa makinig sa mga angsts ng isang<br /><br />tao. Una sa lahat, may angsts din ako at bakit pa ako<br /><br />mag-aaksaya ng panahon sa mga angsts mo at ng iba<br /><br />pa? Bakit, mas importante ba ang angsts mo kesa sa<br /><br />angsts ko? Why should your angsts be better than my<br /><br />angsts?" May punto siya. Sabagay ako rin naman, hindi ko<br /><br />itatanggi na minsan ay nakakasawa na lang din mapag-<br /><br />usapan ang mga angsts ko sa buhay at ng mga tao lalo<br /><br />pa at kung sabay-sabay kayo na nagkukwento tungkol<br /><br />dito. Hindi nakakatulong at mas lalo rin namang hindi<br /><br />makakatulong kung sasabihin kong lagpas na ako sa<br /><br />prosesong ito at ganap na akong malaya sa kasalukuyan.<br /><br />Pero hindi pa ata talaga. Parang hindi pa nga?<br /><br /><br />Naiinggit ako sa mga taong alam na nila 'yung mga bagay<br /><br />na nais nilang gawin sa buhay. 'Yung tipong alam na nila<br /><br />kung saan sila pupunta at ano 'yung mga bagay na<br /><br />gagawin nila upang makarating doon. Ganoon din ang<br /><br />paghanga ko sa mga taong alam ang mga bagay na ayaw<br /><br />nilang gawin o mas madalas ay 'yung tanggap na sa sarili<br /><br />nila na may bagay talagang hindi na nila makakamit dahil<br /><br />hindi ito importante at hindi nila kailangan, hindi ito ang<br /><br />para sa kanila at hindi ito ang nakikita nilang gagawin nila<br /><br />at makapagpapasaya sa kanila sa pangmatagalang<br /><br />panahon. May iba rin namang tanggap na nila sa kanilang<br /><br />sarili na, dahil sa conflict sa panahon, ay minabuti na lang<br /><br />na talikuran na muna ang mga bagay na minsan nilang<br /><br />minahal, kinahiligan at pinangarap ngunit alam pa rin sa<br /><br />sarili nila na darating ang panahon na makakamit nila ito.<br /><br /><br />Naiinggit ako sa kanila hindi dahil sa hindi ko alam ang<br /><br />mga bagay na ganito subalit dahil sa dati rin akong<br /><br />ganito. Minsan ko na ring nasabi sa sarili ko na alam ko na<br /><br />talaga ang gusto ko at may mga bagay talaga na<br /><br />kailangan kong ipagpaliban sapagkat hindi siya akma sa<br /><br />panahong kasalukuyan--maaaring baka sa mga susunod<br /><br />na araw ay babalikan ko ang mga ito at makukuha ko rin.<br /><br />Naiinggit ako sa kanila sapagkat tila hindi sila natinag at<br /><br />tuluyan pa rin sa pagkamit ng nais nila.<br /><br /><br />Kung babalikan ko ang panahong nagsimula akong mag-<br /><br />isip at aalalahanin ang pinagmulan ng dilemma ko ay<br /><br />magiging unfair ako sa mga taong involved dahil baka<br /><br />maisip nila na sila ang dahilan. Pangungunahan ko na sa<br /><br />pamamagitan ng paghingi ng paumanhin sa inyo kung ito<br /><br />ay magtutunog na paninisi subalit pipilitin ko ring maging<br /><br />hindi. Sabi nga ng isang kaibigan ko, na minsan ring<br /><br />dumaan sa ganitong phase at nagpakilala ng konsepto ng<br /><br />"quarter-life" crisis (bagay na malay ko ba kung totoo,<br /><br />pero sinakyan ko na rin dahil it encompassed the way I<br /><br />was feeling back then), "minsan ay kailangan mong<br /><br />maghanap ng isang tao, bagay o karanasan na maaring<br /><br />sisihin dahil sa napagdaraanan mo para mas maging madali<br /><br />sa iyo na matutunan kung paano ito tanggapin at<br /><br />kalimutan upang makapagmove on pa sa buhay". Ganun<br /><br />daw kasi ang ginawa niya. Nilinaw naman niya hindi<br /><br />naman talaga upang magalit ka lang doon sa tao, bagay<br /><br />at karanasang iyon ngunit upang mas lalo ko raw<br /><br />maintindihan ang dahilan ng pinagdaraanan ko. Ganun nga<br /><br />ba talaga iyon? Anyway...<br /><br /><br />Mayroon akong mentor mula noong high school. Teacher<br /><br />namin siya noon sa English noong freshman year namin.<br /><br />Magaling siya. Humanga ako sa kanya dahil sa galing niya<br /><br />sa pagtuturo o dahil na rin siguro kasi siya 'yung una kong<br /><br />naging teacher na lalake maliban sa mga scoutmasters<br /><br />namin sa Boy Scout noong elementary. Liban dun,<br /><br />mararamdaman mo sa kanya ang tiwala niya sa mga<br /><br />estudyante na may potential at sasabihin niya iyon talaga<br /><br />sa iyo, unless alam mo na agad na magaling ka. Naging<br /><br />malapit ako sa kanya dahil gusto ko rin namang<br /><br />samantalahin ang pagkakataon na makilala ko siya at<br /><br />matuto upang madiskubre ko pa ang sarili ko at malaman<br /><br />na rin kung may ibubuga nga ako. Sa tagal ng panahon ay<br /><br />hindi lang tungkol sa mga gawain sa klase ang naituro<br /><br />niya sa akin, bagkus ay mas malalim pa--tungkol sa<br /><br />BUHAY.<br /><br /><br />Marami akong mga idolo sa buhay at siya ang unang tao<br /><br />na naging idolo ko na malapit sa katotohanan (meaning eh<br /><br />lagi mong nakikita at kilala mo talaga nang personal, hindi<br /><br />'yung tipong malayo sa iyo at mababaw lamang ang<br /><br />pagkakilala). Naibahagi niya ang tungkol sa buhay niya at<br /><br />ng kanyang pamilya at ako naman ay ganun din. Naisip<br /><br />kong isang malaking bagay ang maging kaibigan niya at<br /><br />mas lalong malaking bagay ang pagbibigay niya ng tiwala<br /><br />sa akin na pangangalagaan ko ang pagkakaibigang iyon.<br /><br />Umabot sa punto na bumuo ako ng pangarap para sa<br /><br />aking sarili at sa aking pamilya na kasama siya. Pinangako<br /><br />ko na hindi ako gagawa ng anuman na maaring ikagalit<br /><br />niya, na hindi rin ako magpapadala sa problema namin sa<br /><br />pamilya. Inisip ko na buo na ang magiging pangarap ko at<br /><br />malapit ko na itong makuha dahil sa tulong ng tiwala niya.<br /><br /><br />Naging sukatan ko si COACH (tawag ko sa kanya, hango<br /><br />sa librong TUESDAYS WITH MORRIE) sa magiging<br /><br />kasiyahan ko sa buhay na naging paksa rin ng maraming<br /><br />tanong mula sa ilang matalik kong kaibigan, isa sa kanila<br /><br />ay 'yung tinuring kong nakatatandang kapatid. Tanong<br /><br />niya matapos ang isang kompetisyon noong fourth high<br /><br />school ako, kung saan nakapag-uwi ako ng medalya na<br /><br />binigay ko kay COACH, "bakit nakaangkla sa kanya ang<br /><br />kaligayahan mo sa buhay?" Sabi ko na lang ay dahil<br /><br />habang ginagawa ko ito ay masaya rin ako. Dahil na rin<br /><br />marahil hangga't totoo ako sa aking pangako ay<br /><br />matutupad ang pangarap ko. Marahil ito 'yung naging<br /><br />simula ng paniniwala ko na kailangan lang ng isang tao<br /><br />ang motivation at inspirasyon--isang bagay na totoo.<br /><br />Madalas naming mapag-usapan ng kaibigan ko 'yun sa<br /><br />ilang mga inuman namin (umiinom na ako nun pero hindi<br /><br />pa naman ganoon kalakas, siguro) at paulit-ulit pa rin<br /><br />naman ang pagsagot ko ng parehong dahilan. Hanggang<br /><br />sa hindi na lang niya tinanong ulit o napagod na lang<br /><br />siguro siya o ayaw na lang niya talagang itanong dahil 'di<br /><br />rin niya talaga ma-gets. Kasabay nito ay ang patuloy<br /><br />pang pagkakaibigan namin ni COACH at pangako sa isa't<br /><br />isa na walang iwanan at magkukwentuhan pa rin tungkol<br /><br />sa buhay-buhay at kung paanong mas makikilala pa namin<br /><br />ang isa't isa sa mga darating pang panahon.<br /><br /><br />Graduation day namin. Masaya ang lahat dahil<br /><br />nalampasan na namin ang isang bahagi ng buhay namin at<br /><br />lahat kami ay handa nang humarap sa susunod. Batid ko<br /><br />rin ang lungkot na tangan ng bawat isa sa amin sapagkat<br /><br />may mga bagay na maiiwan at may mga pagkakaibigang<br /><br />mami-miss. Ako na yata ang pinakamasayang tao noong<br /><br />araw na iyon sapagkat dumalo si COACH at tinupad ang<br /><br />pangako niya na darating siya sa graduation namin (hindi<br /><br />kasi daw talaga siya nagpupunta sa graduation at<br /><br />kinagulat rin ng ilang mga teachers ang pagdalo niya).<br /><br />Naisip ko kung paanong may pagpapahalaga ako sa mga<br /><br />turo niya ay mayroon din siyang pagpapahalaga sa mga<br /><br />pinagkasunduan namin--bagay na mas nagpaigting ng<br /><br />paniniwala ko na magkakatotoo ang mga pangarap ko.<br /><br /><br />Dumating ang kolehiyo. Naging abala ako sa mga bagay<br /><br />sa eskwelahan pero hindi pa rin nakaligtaan ang<br /><br />pangangamusta kay COACH. Dumadalaw pa rin kami sa<br /><br />alma mater namin at binibisita ang mga kaibigan at mga<br /><br />teachers namin dati. Minsan ay hindi ko rin naman<br /><br />naaabutan si COACH. Naging madalang ang pagdalaw ko<br /><br />sa kanya hanggang sa nalaman ko na lang nagkasakit siya<br /><br />ng kanser. 'Di ko alam noon kung gaano na kalubha 'yung<br /><br />karamdaman niya pero 'di maalis sa akin ang pag-aalala.<br /><br />Pilit ko pa ring dinalaw siya kahit sa bahay nila (naka-<br /><br />leave na siya noon sa school) subalit ayaw daw nitong<br /><br />paistorbo at nagpapahinga. Lalo tuloy akong nag-alala.<br /><br />Dumaan din ang Pasko ng taong iyon at nais ko sana<br /><br />bigyan siya ng libro (TUESDAYS WITH MORRIE) dahil<br /><br />nabasa raw na niya iyon pero gusto pa rin niya ulit ng<br /><br />kopya na naipangako ko namang gagawin ko subalit may<br /><br />isang dahilan lang na kinatakutan ko upang hindi tuparin<br /><br />ang pangakong iyon.<br /><br /><br />Isang bagay ang ma-miss mo ang isang tao at makausap<br /><br />ito pagkatapos ng mahabang panahon at iba naman ang<br /><br />hindi ka makabalita sa kaibigang matagal mo nang hindi<br /><br />nakikita at mag-aalala para sa kalagayan niya.<br /><br /><br />Matapos siguro ang ilang buwan at ilang serye ng<br /><br />gamutan ay nakabalik din si COACH sa pagtuturo.<br /><br />Naabutan ko pa nga siya ulit sa eskwelahan noon at ang<br /><br />una niyang sinabi ay "O, buhay pa ako!" Nakakatawa na<br /><br />nakakabadtrip 'yung pagbati niyang iyon.<br /><br /><br />'Di na rin nagtagal nagpaalam na si COACH. Iyon ang<br /><br />pinakamalungkot na araw sa buhay ko. Pakiramdam ko ay<br /><br />nadaya ko. Nagalit ako sa kanya kasi parang iniwan niya<br /><br />ako sa ere. Parang kinalimutan niya ang pangako na<br /><br />magkukwentuhan pa kami nang mas matagal. Pakiramdam<br /><br />ko ay nawala ang kalahati ng buhay ko. Naisip ko paano<br /><br />na ito? Ano pa ang dahilan ko para magpatuloy? Parang<br /><br />nawala ang matinding pagkapit ko sa pangarap ko at s<br /><br />mga bagay na matindi ang paniniwala ko.<br /><br /><br />Ang buong isang linggo ng lamay niya sa kanilang<br /><br />probinsya ay nasaksihan ko. Doon ko siya nakilala lalo.<br /><br />Noon ko naintindihan ang sinabi niya, "Pasensiya ka na<br /><br />kung 'di muna tayo iinom at magkukwentuhan ngayon,<br /><br />hayaan mo pagkatapos nito magsasawa tayo sa alak at<br /><br />mas makikilala mo ang ser mo." Masuwerte pala ako at<br /><br />nakilala ko siya at natutunan kung gaano siya naging<br /><br />dakila sa tingin ng iba at ng mga kababayan niya sa<br /><br />kanilang probinsya.<br /><br /><br />Pilit kong inintindi ang mga bagay ngunit parang naging<br /><br />madamot ako na tanggapin ang totoo. Mas nagpadaig ako<br /><br />sa lungkot ng pagkawala ng isang matalik na kaibigan na<br /><br />siyang naging pag-asa at inspirasyon ko. Nalimutan ko<br /><br />ang pangarap ko kasabay ng tangka kong paglimot sa<br /><br />sakit ng pagkawala ni COACH. Kinalimutan ko, na minsan,<br /><br />ako ay nangako.<br /><br /><br />May limang taon na rin mula nang nangyari ang mga<br /><br />bagay. Sinasabi ko rin sa sarili ko na natanggap ko na ang<br /><br />lahat pero sa tuwing nakikita ko ang sarili ko ngayon ay<br /><br />malamang na dinadaya ko ang aking sarili sa hindi ko pag<br /><br />-amin ng totoo--nagpapanggap na nga lang siguro ako na<br /><br />matatag ako...hanggang ngayon ay pinipilit kong muling<br /><br />bumangon.<br /><br />(itutuloy...)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/53457282612371450-4674795082260197400?l=moustachedreams.blogspot.com' alt='' /></div>moustachedreamshttp://www.blogger.com/profile/13560866956831483946noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-53457282612371450.post-43721227281160610542009-03-12T05:48:00.000-07:002009-03-12T05:55:23.534-07:00<span style="color: rgb(255, 255, 255);">Waah! Putang ina</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Tinatamad na naman ako</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Masarap sana 'yung lumpia</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Kaso 'di naman mainit</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Pucha nakadalawa pa naman ako</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Bad trip talaga</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Pa'no ko matatapos thesis ko</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Eh di ko nga alam kung paano ako magsisimula</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Waah! Natatanga na ba ako?</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Teka, tanga ba ako?</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Waah! Labo ko!</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Alam ko tinatamad lang ako...</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Nakakatanga pala ang katamaran</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Nakakapagod din naman maging tamad</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Waah! Waaah! Waaaaah!</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Nakakagago 'yung sinusulat ko</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Bored ba ako?</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/53457282612371450-4372122728116061054?l=moustachedreams.blogspot.com' alt='' /></div>moustachedreamshttp://www.blogger.com/profile/13560866956831483946noreply@blogger.com0